Het was koud en nat en het voetbal van Heracles tegen Jong AZ vrijdagavond was al even beroerd. Het enige dat een beetje warmte gaf waren de twee goals die Heracles de volle winst opleverden. Al in de derde minuut knalde Azzaoui de ploeg op schitterende wijze naar een voorsprong en in de extra tijd profiteerde invaller Cicilia van de gaten die achterin vielen bij de Alkmaarders die vol op jacht waren naar de gelijkmaker.

Maar in de 90 minuten die daar tussen lagen waren de jonge Alkmaarders de bovenliggende partij en slaagde Heracles er totaal niet in tot acceptabel voetbal te komen. De bal werd wat heen en weer gespeeld, totdat hij weer bezit van de tegenstander werd. Dat was het.

Van de tactiek die John Lammers had uitgedacht was werkelijk niets terug te zien. Druk zetten, er kort op zitten, duels aangaan, ze niet laten voetballen: er kwam helemaal niets van terecht. De Alkmaarders speelden gewoon te goed, wisten elkaar makkelijk te vinden en hadden veruit het meeste balbezit. Alleen deden ze er, eenmaal in de buurt van Brouwer, te weinig mee, al waren ze een enkele maal dicht bij de gelijkmaker. Wat Heracles er tegenover stelde was een kampioenskandidaat onwaardig. Waarbij ook nog eens pijnlijk was om te zien hoe onmachtig onze aanvallers waren, ze kwamen nauwelijks in het stuk voor. 

Een zwaar tegenvallende, oersaaie avond dus, waarbij de vele toeschouwers die de kou hadden getrotseerd, de dupe waren. Eerst moesten ze drie kwartier koukleumen omdat het veld sneeuwvrij moest worden gemaakt. Na de vroege voorsprong werd de verwachting van een enerverend potje al snel de kop ingedrukt, Jong AZ kwam steeds beter in zijn spel en toen werd het uitzitten, anderhalf uur lang. 

Maar Heracles won, ja, maar daar was ook alles mee gezegd. De hoop op een kampioenschap is er nog steeds, maar die werd bepaald niet gevoed met vertrouwen. En toen bleek bij thuiskomst ook nog dat onze Heraclied Tom Egbers een scheve schaats had gereden…