Nieuws

Heracles heeft tegen VVV-Venlo de derde competitieoverwinning op rij geboekt. In het duel van de nummer zeven tegen de nummer acht werd het 0-1 dankzij een laat doelpunt van Mo Osman. Hij schoot een terecht toegekende strafschop hoog de linker bovenhoek in.

Na ca. 11 minuten spelen werd de wedstrijd ruim 20 minuten stilgelegd vanwege een zware blessure van VVV verdediger Jerold Promes. In een duel om de bal met Joey Konings (hij raakte hem niet) kwam de verdediger ongelukkig terecht, met een ernstige blessure tot gevolg. De blessure was zo ernstig dat de eigen verzorgers van VVV hem niet konden wegdragen en er hulp werd ingeroepen van een ambulance. De speler werd per brancard van het veld gereden. Voor deze actie ontving Joey Konings van scheidsrechter Erwin Blank een onterechte gele kaart .

Na de onderbreking kwam Heracles goed in zijn spel. Het was Kristoffer Peterson, dé gevaarlijkste aanvallers in de eerste helft, die de score kon openen. Zijn twee schoten van afstand werden uitstekend gepareerd door doelman Lars Unnerstall. Hij liet daarmee zien waarom hij volgend seizoen het doel van PSV gaat verdedigen.

In de tweede helft zagen we een ander VVV en kwam Heracles onder druk te staan. Het wacht was op de 1-0, maar met dank aan doelman Janis Blaswich bleef de nul op het scorebord. Van grote klasse was zijn reflex met zijn linkerarm, op een inzet van Peter van Ooijen op de achterlijn. Bijna identiek aan die van Huntelaar tegen Ajax thuis. In de slotfase kreeg Heracles meer ruimte. Uit een ingooi speelde Lerin Duarte zich slim vrij in het 16 meter gebied. Verdediger Nils Röseler duwde hem omver en de scheidsrechter wees gedecideerd naar de stip. Mo Osman faalde niet en schoot de bal onberispelijk in. Door de vijfde gele kaart voor Mo Osman, missen wij onze doelpuntenmaker voor de volgende belangrijke thuiswedstrijd tegen FC Utrecht.

Een gelijkspel had de verhouding op het veld beter weergegeven, maar laten we daar niet te lang bij stil blijven staan. Met 35 punten doet Heracles nog volop mee voor een plaats in de play-offs.

De eerstvolgende kaart- en biljartavond in het home is op vrijdag 22 maart. Klaverjassen en jokeren en welk spel de biljarters willen spelen, is geheel aan henzelf. Ook als je gewoon een pilsje wilt komen drinken ben je van harte welkom. Het home opent zijn deuren om kwart over zeven.

Het kaarten mag zich in een vaste schare belangstellenden verheugen. De kaarten worden om halfacht geschud. Er zijn weer leuke prijzen te winnen.

Met het biljarten vlot het nog niet zo . Toch staat er een prachtige, wedstrijd-waardige biljarttafel klaar. Dus kom op heren en dames biljarters, stap op vrijdagavond 22 maart op uw fiets of in uw auto en ga naar het home om wat partijtjes te spelen.

Heracles heeft ook uit de derde wedstrijd in 2019 geen punt kunnen halen, zoals de ploeg er ook niet in slaagde om het eerste doelpunt van het jaar te maken. Op bezoek bij Ado Den Haag werd het een 2-0-nederlaag. Het betekende de achtste nederlaag in de laatste tien competitiewedstrijden.


Het was een duel op een bedenkelijk niveau tussen twee onzekere ploegen die bepaald niet van zelfvertrouwen blaakten. De Hagenezen toonden echter wel de meeste wil om te winnen. Vooral in de tweede helft zetten de gastheren aan en was het voor Heracles alle hens aan dek. De Almeloërs loerden vooral op de counter en speelden een soort van 4-3-1-2 systeem, met een middenveld van Van Nieff, Osman en Drost, en basisdebutant Konings achter de twee spitsen Dalmau en Kuwas. Het was opstelling nummer 18 in de 20e wedstrijd. Peterson, die in een vormdip zit, Duarte en Van den Buijs stonden er dus naast.

De schaarse counters die Heracles plaatste, leverden slechts twee kansen op. In het laatste kwartier van de wedstrijd resulteerde de Haagse dadendrang in twee goals van Necid. Op hun overwinning viel weinig af te dingen, ze hadden er het meeste recht op, Heracles maakte gewoon te weinig klaar.

Heracles staat nog altijd in het linkerrijtje, nu op plek acht, maar voelt inmiddels de adem van meerdere ploegen in de nek. Het verschil met nummer 16 Emmen bedraagt slechts vijf punten (26 tegen 21). Met volgend weekend Ajax op bezoek, zouden zich wel eens donkere wolken boven Almelo kunnen samenpakken. Aan de andere kant: drie keer thuis winnen en we zijn veilig, zo is het ook.

Het gaat niet goed met Heracles. We staan dan nog wel op de achtste plek, maar wie daar vertrouwen uit put of vindt dat er geen vuiltje aan de lucht is, strooit zichzelf zand in de ogen.

Na een flitsende seizoenstart gaat het sinds eind oktober alleen maar slechter en slechter. Van de schwung van de eerste maanden is weinig meer over, de nederlagen rijgen zich aaneen. Met de nederlaag tegen PEC Zwolle verloor Heracles de vierde wedstrijd van de laatste vijf en de achtste wedstrijd van de laatste tien (het bekerduel tegen Vitesse eind oktober meegerekend). We haalden uit de laatste negen competitieduels maar zes punten. De overige twintig (we hebben er nu 26) haalden we uit de eerste tien wedstrijden. Een pijnlijk verschil. Een dramatische terugval. Als het zo doorgaat (en we uit de resterende 15 duels dus nog 9 punten halen), eindigen we in mei nog net boven de streep.

Veel supporters wijzen naar het voortdurende wisselen van tactiek en vooral opstelling door trainer Frank Wormuth. Al dat gewissel zou het inslijpen van vaste patronen belemmeren en niet bevorderlijk zijn voor het zelfvertrouwen van spelers. Maar aan de andere kant: rouleren stimuleert de concurrentie, het houdt spelers scherp en daagt ze uit om keihard te trainen en te werken. Bovendien vindt de trainer dat Heracles zo'n vijftien, zestien gelijkwaardige en eredivisiewaardige spelers in huis heeft. Dus waarom niet voor elke wedstrijd daaruit de besten van dat moment kiezen om de tegenstander zo goed mogelijk te bestrijden?

Twee keer dezelfde opstelling in twee opeenvolgende wedstrijden

We gingen eens na hoeveel Wormuth nou precies wisselde van basisopstelling tot nu toe. Dat blijkt inderdaad veel: we zagen Heracles in 19 duels in 17 verschillende opstellingen aan de aftrap verschijnen. Slechts twee wedstrijden begonnen we in dezelfde opstelling als de wedstrijd ervoor. Alleen Blaswich en Peterson speelden alle 19 duels tot nu toe. Een lijstje:

Spelers en aantal basisplaatsen

Blaswich, Peterson 19
Kuwas, Merkel 17
Duarte, Rossmann, V. Hintum 16
Dalmau, Osman 15
Vd Buijs 14
Breukers 13
Van Nieff 7
Droste 6
Pröpper 5
Drost, Sama 4
Czyborra 3
Van der Water 2
Dos Santos 1

Totaal 209 (19 wedstrijden x 11 spelers)

Dit zijn 19 spelers die 1 tot 19 keer in de basis stonden. Tel je daar de spelers bij op die alleen hebben ingevallen (Vermeij, Van de Berg, Konings), dan kom je op een totaal van 22 spelers op wie Wormuth tot nu tot een beroep heeft gedaan. 22 spelers: twee elftallen!

In de verdediging doen zich de minste mutaties voor. Breukers en Droste wisselen voortdurend stuivertje, al speelde Breukers duidelijk meer dan Droste (13-6).

De meest voorkomende achterste linie bestond uit Breukers/Droste, Rossmann, Van den Buijs, Van Hintum (10 wedstrijden). Van Hintum lijkt zijn plek voorlopig echter kwijt te zijn aan Czyborra, al twijfelen veel supporters of de jongeling werkelijk al beter is dan de ervaren Van Hintum (16 basisplaatsen!).

In de middelste en voorste linie doen zich de meeste mutaties voor. Duarte-Osman-Merkel vormden de meest voorkomende middenlinie (9). Van Nieff begon de eerste drie wedstrijden als middenvelder in de basis, maar kwam tot nu toe tot slechts zes basisplaatsen.

Kuwas, Dalmau, Peterson, Duarte, Merkel en Osman zijn min of meer vaste spelers op het middenveld en in de voorste linie, al hebben ze, op Peterson na, allemaal meer dan eens op de reservebank plaats moeten nemen. Bovendien hebben sommigen, zoals Kuwas en Duarte, ook enkele malen op andere posities moeten spelen dan op hun eigenlijke, vaste posities.

Overzicht wisselingen in basisopstelling

We begonnen de competitie met een verrassend gelijkspel bij Ajax. Dit was de basisopstelling:

Blaswich,
Droste, Rossmann, Pröpper, Van Hintum,
Van Nieff, Duarte, Osman,
Peterson, Dalmau, Kuwas.

Wormuth vond ondanks het resultaat dat er twee wijzigingen nodig waren in de eerste thuiswedstrijd, tegen ADO Den Haag. Droste werd vervangen door Breukers, Rossmann door Van den Buijs.

Voor de uitwedstrijd bij WIllem II kwam Wormuth met een nieuwe tactisch concept en voerde hij drie wijzigingen door: Breukers maakte weer plaats voor Droste, Sama mocht het proberen in plaats van Van den Buijs en Merkel in plaats van Duarte. Het pakte zoals we weten dramatisch uit, 5-0.

Tegen AZ keerde Rossmann terug in de verdediging ten koste van Sama. Duarte keerde terug ten koste van Van NIeff.

Ondanks de fraaie winst op AZ, werden er op bezoek bij Heerenveen twee wijzigingen aangebracht: Breukers weer in plaats van Droste en Van der Water in plaats van Kuwas. Het pakte wonderwel goed uit.

Thuis tegen De Graafschap moest er wel een wijziging worden doorgevoerd door het wegvallen van Pröpper. Van de Buijs verving hem. Daar bleef het bij. Kuwas bleef aan de kant.

Toen Emmen op bezoek kwam, nam Kuwas weer de plek in van Van der Water.

Uit bij Vitesse, de achtste wedstrijd, stond hetzelfde elftal aan de aftrap. Het was de eerste keer dat het team ongewijzigd bleef.

Thuis tegen Groningen waren er weer twee wijzigingen: Van Nieff stond er weer in voor Duarte en Drost maakte zijn basisdebuut ten koste van Osman.

Een week later traden dezelfde elf aan op bezoek bij PEC Zwolle. Het was de tweede en laatste keer tot nu toe dat het team ongewijzigd bleef.

Tegen NAC in Breda moest Van Nieff weer plaatsmaken voor Osman. Drost begon in plaats van Dalmau.

Fayenoord kwam op bezoek. Sama speelde in plaats van Rossmann, Dalmau verscheen weer in de spits, Drost zat weer op de bank.

Bij Fortuna Sittard waren er weer twee wijzigingen. De opmerkelijkste was de opstelling van Czyborra, die zijn basisdebuut maakte, op de plek van Van Hintum, die tot dan alle twaalf wedstrijden als linksback had gespeeld. Rossmann keerde terug en dat in een vijfmans-verdedigingsblok, waardoor Osman ernaast kwam te staan.

Tegen VVV zaten Sama en Czyborra weer op de bank, Van Hintum en Osman keerden terug.

Op bezoek bij Utrecht maakte Breukers weer eens plaats voor Droste.

Tegen PSV thuis wisselden Breukers en Droste andermaal stuivertje en keerde Sama terug in de verdediging, wat Van den Buijs zijn plek kostte. Drost keerde ook weer terug, ten koste van Dalmau.

Tegen Excelsior waren er andermaal drie wijzigingen: Breukers maakte weer plaats voor Droste, Sama voor Van den Buijs, Drost voor Van Nieff.

Na de winterstop trad Heracles tegen Groningen aan met twee wijzigingen ten opzichte van de uitwedstrijd bij Excelsior vlak voor de winterstop: Czyborra in plaats van Van Hintum, Dos Santos voor Osman die toen met Syrië aan de Azië Cup deelnam.

Afgelopen zaterdag tegen PEC Zwolle voerde Wormuth drie wijzigingen door: Breukers nam de rechtsbackpositie weer over van Droste, Osman keerde terug ten koste van Van Nieff en Dalmau stond weer in de spits waardoor Dos Santos weer op de bank zat.

De vraag is: heeft Wormuth last van Weckselwahn of moeten wij zijn voorliefde voor rouleren zien als een leerproces, een vorm van professionalisering waar spelers en supporters 'gewoon' aan moeten wennen? Zeg het maar.



Heracles heeft ook de tweede wedstrijd van 2019 verloren. Thuis ging de ploeg met 0-2 ten onder tegen PEC Zwolle in een kwalitatief armoedige wedstrijd. Het was ronduit belabberd wat Heracles op de mat legde, de Zwollenaren waren net iets minder slecht. Het enige dat je Heracles niet kon ontzeggen was werklust. Kansen leverde het nauwelijks op, combinaties waren uiterst zeldzaam, het was vooral flipperkastvoetbal waar het publiek op werd getracteerd. De goals van Zwolle waren mede het gevolg van slecht verdedigen. Bij de eerste tegengoal, na een kwartier, lette niemand bij een corner op de inkomende Mike van Duinen die vrij kon intikken. Bij de tweede goal, vlak na rust, lieten Breukers en Buijs zich verschalken.

Voor rust wist Heracles slechts één keer echt gevaar te stichten. Een hoekschop leverde een scrimmage op waarbij de bal via de paal het veld weer in caramboleerde. Na rust ging Heracles energiek op jacht naar de gelijkmaker, maar het ging allemaal met horten en stoten, PEC Zwolle voetbalde zich er makkelijk onderuit. Na een uur, bij de stand 0-2, had Heracles er nog een wedstrijd van kunnen maken. Invaller Dos Santos zette na een knappe actie Dalmau in kansrijke positie, die werd onderuitgehaald en de bal ging op de stip. Peterson faalde vanaf elf meter echter hopeloos. In de resterende 30 minuten deed zich nog slechts een enkele kans voor Heracles voor en kreeg Dalmau nog een elleboog in zijn gezicht (VAR arbiter Gözebuyuk vond het gek genoeg geen vrije trap waard). Tot een echt offensief kwam het machteloze en onsamenhangende Heracles niet. Vechtend tegen PEC Zwolle en tegen zichzelf strompelde Heracles naar het eindsignaal. De motregen waarin het publiek huiswaarts keerde paste geheel bij de teleurstelling over de wedstrijd.